Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΣΣΑΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑ

Τα παιδιά, οι μαθητές μας στα σχολειά είναι σε σύγχυση, αγριεμένα, έσκασε η φούσκα τόσων χρόνων .
Τόσα χρόνια το Δημόσιο Σχολείο συνδέθηκε αποκλειστικά με την Αγορά και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Οι γονείς, και οι καθηγητές που είχαν οικονομικό συμφέρον ή ακολουθούσαν την πεπατημένη, δασκαλεύανε τους νέους να στοχεύουν ΜΟΝΟ στην εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, και μάλιστα όχι για απόκτηση μόρφωσης, γνώσεων αλλά για να τακτοποιηθούν επαγγελματικά.
Εγκλήματα έχουν γίνει 20 χρόνια στο Δημόσιο σχολείο.Παιδιά που δεν το επιθυμούσαν μπαίναν σε σχολές που επέλεγαν οι γονείς τους και οι φροντιστηριάδες, ή το επέλεγαν τα ίδια κάτω απ΄τη στρεβλή καθοδήγηση για μια δουλειά φραγκάτη, εύκολη, με γκλάμ αλλά χωρίς πραγματικά να τους αρέσει.
Έγκλημα το σχολειό το συνδεδεμένο με την Αγορά.
Καταρχήν αποδομεί τον κύριο ρόλο του σχολείου που είναι να μάθει ο νέος άνθρωπος να συμβιώνει με το Άλλο, το Διαφορετικό, να είναι μέλος μιας ομάδας, της οποίας την σύνθεση δεν επέλεξε ο ίδιος, όπως άλλωστε είναι και η κοινωνία των ανθρώπων.
Η σύνδεση των σχολειών με την Αγορά, πέρα απ΄την απαξίωση μαθημάτων "άχρηστων" -έλα μωρε , τί να την κάνουμε την Ιστορία, το Δίκαιο,την Λογοτεχνία, την Κοινωνιολογία- είναι και επαγγελματικά έωλη,καθώς η ειδίκευση του σήμερα είναι το άχρηστο του αύριο.
Και φτάσαμε στο σήμερα.Ούτε τα πτυχία έχουν πια αξία, ούτε τίποτα.Αγρίεψαν τα παιδιά και αναρωτιούνται γιατί έρχονται στο σχολείο, αφού γι αυτά σχολείο είναι ο προθάλαμος των ΑΕΙ ή της δουλειάς, αλλά δουλειά δεν φαίνεται να υπάρχει για κανέναν.
Ρομαντικό αυτό που θα πω αλλά, νομίζω, έφτασε η ώρα το σχολείο να ξαναγίνει αυτό που πρέπει.
Ένα κομμάτι που να γεμίζει τη ζωή των νέων, να μιλά στην καρδιά και την ευαισθησία τους, να τους μιλά για Ποίηση και Ιστορία,τα μαγικά Μαθηματικά, την Βιολογία,τη Φυσική του σύμπαντος λιθάρι, να τους δίνει γενικές εγκύκλιες γνώσεις αλλά κυρίως να τους γεννά ερωτήματα και να τους δίνει κίνητρα από μόνοι τους να ψάξουν "να μάθουν και να πάθουν από τους σπουδαγμένους" , απ΄όπου μπορούν.
Μη μιλάτε στα παιδιά πια για τα Πανεπιστήμια ως προθαλάμους εξιέκιουτιβ μάνατζερς, ιατρών ή δικηγόρων, εμφυσείστε τους φίλοι συνάδελφοι, την ανάγκη και την αγωνία της Γνώσης και όχι της Πληροφορίας, και οδηγείστε τους στο μαγικό μονοπάτι του να διδάσκεις και να διδάσκεσαι από μόνος σου όλη σου τη Ζωή.
Τώρα, που το δημόσιο σχολείο κινδυνεύει να γίνει για λίγους με φράγκα ή να το ελέγχουν ναζί, τώρα πρέπει να προλάβουμε να σπείρουμε στα παιδιά το μικρόβιο της μαγείας της Γνώσης, της Έρευνας, της Αμφισβήτησης.
Μεγαλύτερη ευκαιρία δεν θα βρούμε .
Θα δώσουμε και νόημα στην ζωή των παιδιών που είναι απελπισμένα, παραιτημένα και εύκολη λεία στον κάθε τυχάρπαστο.
Είστε;
Γονείς και συνάδελφοι, είστε;

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Ζήτω το Μοντέρνο Σχολείο

Το ντοκιμαντέρ Viva la Escuela Moderna (Ζήτω το Μοντέρνο Σχολείο) περιγράφει τη ζωή και το έργο του ισπανού αναρχικού παιδαγωγού Φρανθίσκο Φερέρ υ Γκουάρδια (1859-1909), ιδρυτή του Μοντέρνου Σχολείου στη Βαρκελώνη στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Φερέρ κατηγορήθηκε ως υποκινητής της λαϊκής εξέγερσης της λεγόμενης "Τραγικής Εβδομάδας" (Ιουλιο του 1909) και, παρά τις διεθνείς κινητοποίησεις, εκτελέστηκε.


Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Το απόλυτο ντοκιμαντερ για την ολιστικη εκπαιδευση και την ελευθεριακή παιδεια. Γονεις και εκπαιδευτικοι μην το χασετε! στα ισπανικα με αγγλικους υποτιτλους. θα το μεταφρασουμε στα ελληνικα. Αξιζει!

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Τι κάνουμε στα παιδιά;


Του Γιάννη Χλιουνάκη*

«Έκατσε η στραβή» και φέτος στις Πανελλήνιες. Πλήθος οι οργισμένες διαμαρτυρίες από αγχωμένους μαθητές και αναστατωμένους γονείς. Σε αδιέξοδο οι βαθμολογητές, αμήχανο το υπουργείο. Μπάχαλο!... Για πολλοστή φορά ο βασιλιάς φανερώνεται γυμνός. Το «αδιάβλητο» σύστημα αποδεικνύεται διάτρητο.

Τα λάθη της ΚΕΕ είναι βέβαια καταφανή. Όμως θα ήταν μέγιστη αφέλεια και εθελοτυφλία ο καταλογισμός σε αυτήν της βασικής ενοχής. Δεν υπάρχουν «σωστά» θέματα για εξετάσεις σαν αυτές στις οποίες σέρνονται τα παιδιά μας. Ασφαλώς, στις όποιες εξετάσεις, είναι ανεπίτρεπτα τα «επιστημονικά λάθη» στα θέματα –πόσο σοβαρά και καθοριστικά ήταν αυτά στη φετεινή Φυσική ομολογώ ότι δεν γνωρίζω. Όμως, θέματα κατάλληλα για να κρίνουν ποιος θα σπουδάσει τι και πού, στο πλαίσιο μάλιστα μιας τρίωρης εξέτασης, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να υπάρχουν. «Ευκολότερα» είτε «δυσκολότερα» θέματα δίνουν βέβαια τη δυνατότητα για κραυγές και θρήνους περί «σφαγής των υποψηφίων» τη στιγμή που η πραγματική σφαγή των μορφωτικών και επαγγελματικών προοπτικών της νεολαίας συντελείται, χωρίς λάθη, ανελλιπώς.

Όλα τούτα είναι βέβαια κοινοί τόποι για όλους εκείνους που, χωρίς να εθελοτυφλούν, ζουν τον αγώνα και την αγωνία του Σχολείου. Όλοι γνωρίζουμε άριστα τις ολέθριες συνέπειες του συγκεκριμένου εξεταστικού συστήματος. Η τρομακτική οικονομική αιμορραγία των οικογενειών είναι η λιγότερο οδυνηρή από αυτές και η μόνη μετρήσιμη. Πώς να μετρήσεις όμως τη ζημιά από την αποσάθρωση του σχολείου, από την επίμονη και συστηματική προσπάθεια να μετατραπεί το εφηβικό μυαλό σε κουτί σκόρπιων και ασύνδετων «πληροφόριών» με τη συνακόλουθη εξόντωση της κριτικής και συνθετικής σκέψης; Πώς να μετρήσεις τις συνέπειες της βίαιης αποστέρησης από δεκαεξάχρονα –και συχνά μικρότερα- παιδιά αυτού που περισσότερο απ’ όλα έχουν ανάγκη, του ελεύθερου χρόνου; Τέλος, πώς θα υπολογίσεις το ψυχολογικό κόστος, τι σημαίνουν όλα αυτά για το συγκεκριμένο παιδί, για τη Σ, για τη Β, για τον Κ, για τόσα και τόσα παιδιά που βιώνουν τον εφιάλτη μιας «αποτυχίας» που δεν είναι δική τους;
 «Ξέρετε, εμείς ό,τι δίνουμε το μισούμε. Ό,τι δεν δίνουμε το κάνουμε delete». Αυτή η απαράμιλλη σε περιεκτικότητα και λακωνικότητα περιγραφή του συνολικού συστήματος δόθηκε στον γράφοντα από μαθητή –μόνο ένα παιδί θα μπορούσε! Τι άλλο να προσθέσει κανείς;

Όμως –το είπαμε ήδη- όλα τα παραπάνω είναι κοινοτοπίες. Όλοι συμφωνούν, ανώτεροι και κατώτεροι, υπουργοί και «ειδικοί», δάσκαλοι και γονείς
Γιατί λοιπόν μένουμε στα ίδια; Γιατί η συζήτηση, οι προτάσεις, τα «σχέδια» μονίμως ανακυκλώνουν τριτεύουσας (το λιγότερο) σημασίας αλλαγές –τέσσερα ή έξι μαθήματα κ.λπ. Γιατί, πολύ περισσότερο, τα ήδη γνωστά «σχέδια» των απερχόμενων (και των ερχόμενων;) κυβερνητών φέρνουν βαθύτερα μέσα στο σχολείο τον εξεταστικό Μινώταυρο; (πανελλαδικές και στη Β΄ Λυκείου κ. λπ.)

Σίγουρα κάθε απάντηση στο ερώτημα αυτό φέρνει σε πρώτο πλάνο τα ουσιαστικά προτάγματα των κυρίαρχων πολιτικών, τους ομολογημένους και ανομολόγητους μόνιμους στόχους των. Ο γράφων δεν είναι, ελπίζει, αφελής. Έχει ακούσει για το «σχολείο της αγοράς», για τους «δια βίου απασχολήσιμους» εργαζόμενους, για τη νέα σχέση εκπαίδευσης και κατάρτισης. Τούτο το μικρό κείμενο όμως θα τα παρακάμψει –αν είναι δυνατόν- όλα αυτά αυτοπεριοριζόμενο στη «στενή» περιοχή του εξεταστικού , για ορισμένες –νομίζουμε σημαντικές- επισημάνσεις.

Η διαιώνιση ενός τέτοιου παραλογισμού είναι, πέρα από όλα τα άλλα, μια χαρακτηριστικότατη μαρτυρία για το πνεύμα με το οποίο μια ολόκληρη κοινωνία αντιμετωπίζει, για δεκαετίες, τα σοβαρότερα από τα προβλήματά της, «σπρώχνοντας τα κάτω από το χαλί», αναζητώντας τη «βολική» λύση (για ποιους;), βαδίζοντας σταθερά στο δρόμο της επανάπαυσης και του κομφορμισμού. Το σύστημα αυτό «βόλεψε» και εξακολουθεί να «βολεύει» ακόμη σήμερα μ’ όλη την πανθομολογούμενη χρεοκοπία του. Σανίδα επιβίωσης για πάρα πολλούς, μέσο πλουτισμού για αρκετούς άλλους, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις έφτασαν να γίνουν το υπέρτατο μέτρο επαγγελματικής καταξίωσης για τους εκπαιδευτικούς, μέσα σε ένα δημόσιο σχολείο που αντιλαμβάνεται ως υπέρτατο στόχο του την αναγνώρισή του ως καλού φροντιστήριου –στόχος, φευ, ανέφικτος.

Όμως το «βαρύ χαρτί» του συγκεκριμένου συστήματος δεν είναι βέβαια οι (παρα)οικονομικές και άλλες λειτουργίες του αλλά η νομιμοποιητική – ιδεολογική αποτελεσματικότητά του. Αναφερόμαστε βέβαια στο περίφημο αδιάβλητο, τόσο βολικό για τους εκάστοτε κυβερνώντες που κρατούν στα χέρια τους μια πραγματικά καυτή πατάτα και βέβαια δε θέλουν να τσουρουφλιστούν. Είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο που μετατρέπει μια λάμια σε ιερή αγελάδα, άξια για το μεγαλύτερο σεβασμό ως «το μόνο θεσμό που παραμένει όρθιος στην ελληνική κοινωνία». Η φράση ανήκει –δυστυχώς- σε συνδικαλιστή εκπαιδευτικό και είναι χαρακτηριστική των εμπεδωμένων νοοτροπιών.

Αυτονόητο είναι ότι η εξασφάλιση της γνησιότητας μιας εξεταστικής διαδικασίας είναι σημαντικότατο ζήτημα, είναι μια απαρέγκλιτη σε κάθε περίπτωση υποχρέωση της πολιτείας. Όμως η υπεράσπιση, χάριν της γνησιότητας και μόνο, ενός πανολέθριου συστήματος, το οποίο υποχρεώνει δεκαεπτάχρονα παιδιά σε ένα ανταγωνισμό ζωής και θανάτου, με κλειστό αριθμό επιτυχόντων είναι άλλο ζήτημα. Η απομάκρυνση κάθε εξεταστικής διαδικασίας τέτοιου είδους από την ακτίνα του Λυκείου είναι πρωταρχική προϋπόθεση οποιασδήποτε ανορθωτικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Στο σημερινό ορίζοντα της κατάστασης πραγμάτων θα ήταν βέβαια πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς μια πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, με μοναδικό προαπαιτούμενο το απολυτήριο Λυκείου. Αν όμως κάποιες εξετάσεις είναι, ακόμα, απαραίτητες για την πρόσβαση σε ορισμένες πανεπιστημιακές σχολές, τότε σίγουρα οι εξετάσεις αυτές το μόνο για το οποίο θα πρέπει να αποφασίζουν θα είναι αν ο συγκεκριμένος υποψήφιος κατέχει ή όχι τον ελάχιστο εκείνο γνωστικό εξοπλισμό που απαιτούν οι σπουδές στο συγκεκριμένο πεδίο. Αναφερόμαστε δηλαδή σε μια εξεταστική διαδικασία παρόμοια μ’ εκείνη που συναντάμε κατά την απόκτηση των διάφορων τίτλων γλωσσομάθειας. Χωρίς κλειστό αριθμό επιτυχόντων, χωρίς ανταγωνιστικό χαρακτήρα και βέβαια με θέματα σε επαφή με ό,τι πραγματικά διδάσκεται (ή μπορεί να διδαχθεί) σε μια μέση σχολική τάξη. Όλα τα περαιτέρω (δηλαδή ποιος θα σπουδάσει τι και πού) δεν μπορεί να αποφασίζονται στο πλαίσιο του Λυκείου, αλλά σε μια μεταγενέστερη φάση της ζωής και της πνευματικής εξέλιξης του νέου ανθρώπου, οπωσδήποτε μέσα στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια; Η χώρα αγωνιά ακυβέρνητη, στη μέγγενη ανελέητων δανειστών, με περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανέργους, με την απειλή της άτακτης χρεωκοπίας… Τι λέμε τώρα;
Λοιπόν ακριβώς τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή, πιστεύουμε, να τεθεί αυτό το ζήτημα, μαζί με άλλα παρεμφερή θέματα, απείρως σοβαρότερα από το αν θα στέρξει ο …Καμένος να στηρίξει μια …αριστερή κυβέρνηση. Τη στιγμή που τίποτα δε φαίνεται να λειτουργεί, τη στιγμή που όλα παίζονται ας ακούσουμε την οργισμένη κα. Αρβελέρ να μιλά ακριβώς επί του θέματος
«Τι δίνετε στα παιδιά; Τι πράγματα είναι αυτά;»


(αναδημοσίευση απο το μπλογκ http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/05/blog-post_30.html)